ben hala uçurum otelinde kalıyorum.bir geceliğine ömrümü veriyorum.zaten verecek neyim kaldıki...hüzün bana yakışıyor diye mi aynalar böylesi dost bu halde bile.aynalar yalnızlığımın en güçlü tanığıyken...
ankaraya böylesi gözlerle bakmak istemezdim.buğulu bir kış sabahının dondurucu soğuğuna denk bakışlarım ankarada mütamediyen gezinirken ben başladığım bu acıklı hikaye ne zaman biter sevdasına düğümlenmiştim.biliyorum...
